Groei en Bloei Lelystad

Fris en een beetje nat was het vandaag. Tesamen met wat er vannacht aan regen gevallen was, zit er nu 7 mm. regen in de regenmeter. Niet om over naar huis te schrijven, maar de planten zijn er blij mee. Doordat het een donkere dag was, profiteren de planten maximaal van de regen. En doordat ik deze week de tuin al een keergesproeid had, was de nood nog niet zo hoog.

Erigeron flettii doet het dit jaar in een trog beter dan in de rotstuin zelf. Het plantje heeft daar jaren een forse, lange bloei laten zien. Het plantje is dit jaar prima gestart, maar heeft het nu moeilijk. Deels bloeit de plant nog volop, maar een deel van het plantje is afgestorven. Ik kan me niet voorstellen dat het een gebrek of een teveel aan water geweest is, waardoor Erigeron flettii het in de rotstuin zo moeilijk heeft.

Als je maar plantjes blijft kopen en tussenvoegen in de tuin, dan wordt het in ieder geval op papier een chaos. In de tuin is het wel te overzien. Als je dan een stukje wilt schrijven en niet weet om welk plantje het gaat, vergt het enig zoekwerk om op de juiste plantennaam te komen. En dan hoop je maar dat het de juiste naam is. Het plantje waar het om draait is Edraianthus pumilio, tenminste dat denk ik. Nu nog een bijzonder klein plantje met maar twee bloemen. Bloemen die erg veel op Campanula bloemen lijken, maar het blad van deze soort lijkt totaal niet op het blad van een Campanula. Tenminste niet op het blad van de Campanula’s in onze tuin, terwijl er toch een flink aantal soortjes in de tuin staan. Maar dan doet zich het eigenaardige verschijnsel bij mij voor, dat de twee bloemen van de Edraianthus meer aandacht trekken dan een groot stuk met Saponaria oxymoides en Erinus alpinus. Twee planten die zich wel staande kunnen houden. Vooral de Erinus zaait zich geweldig uit, maar laat zich makkelijk uit de grond trekken. Saponaria groeit alleen maar hard, daar moet je op zijn tijd stukken vanaf trekken. Het kleurverschil tussen beide planten is niet zo groot, maar toch duidelijk te zien.

De varens zijn op één exemplaar na goed door de winter gekomen. Ben je eerst heel erg blij als het varentje het goed doet, daarna ben je er minder blij mee, wanneer het varentje overal opkomt. Dan nijgt hij naar het woord onkruid en dat is het geval met de tongvarens. Met de wenteltrapvaren lijkt het die kant ook op te gaan, de eerste jonge varens staan in potjes voor de liefhebber. Andere, prachtige varens doen het weer anders, die gaan ondergronds lopen, dwars door andere planten heen. Was de titel u misschien niet direct duidelijk, dat zal na het lezen van deze woorden wel anders zijn.

Soms is het geen enkel probleem om een stukje te schrijven en op een ander moment weet je totaal niets te schrijven lijkt het wel. Toch maar beginnen, want er is weer veel gebeurd in de tuin. De roos “Paul’s Hymalian Musk” weer even (nu ja, je bent er een flinke tijd mee zoet) gekortwiekt. Hij geeft nu van die lange loten waar geen bloemen aan zitten, die zijn er nu van af. Onbeschadigd kom je niet uit die strijd vandaan en mijn maatje zegt maar steeds dat ik met handschoenen aan moet werken. Dat is misschien wel leuk voor je handen, maar de schrammen zitten tot boven mijn ellebogen. De tuin heeft gister water gekregen en misschien was het nog niet echt nodig, maar als je in de tuin de hoogte in gaat, is de waterbehoefte anders dan met een normale tuin. En er zijn nu éénmaal planten die te laat aangeven dat er een grens overschreden is. Die ben je dus kwijt, liever een keer teveel water geven, dan te laat water geven.

Vanmorgen met de electrische heggeschaar de afscheding naar de buren onder handen genomen. Het knippen van de afscheiding is dus snel gebeurd, maar daarna komt pas het meeste werk. Ik heb de rommel wel een aantal keren laten liggen, maar daar ben ik van teruggekomen. Je bent dan de boel aan het ophogen, dus heb ik alles maar opgeruimd. Maar aangezien er ook veel takjes van de meidoorn tussen zitten, valt dat opruimen nog niet mee. 

De meeste Epimediums zijn uitgebloeid, maar en enkel soort bloeit nog. Daaronder zijn twee wit bloeiende mini Epimediums. Het soortje op de foto heet Epimedium “Akame”. De meeste bloemen zijn bij dit soortje ook al afgevallen, maar ik was nog net op tijd om een foto te nemen. Epimediums zijn prachtige planten die eigenlijk maar één nadeel hebben. Je moet het oude blad eraf snoeien wanneer de temperatuur nog niet uitnodigd om naar buiten te gaan. Vroeg snoeien dus, doe je dat te laat, dan zie je de bloemen maar amper of helemaal niet. Maar is het oude blad er op tijd af, dan is het genieten geblazen.

Vertelde ik gister dat verscheidene Saxifraga’s het hier in de tuin af laten weten, nog zo’n plantengeslacht die het in de tuin maar matig doet en dan heb ik het over Androsace. Maar Androsace sarm. var. yunnanensis is daarop een uitzondering, die bloeit nu volop. Maar hoelang het plantje nog in de tuin staat vraag ik me af. Het lijkt erop dat er jonge loten aan zitten te komen, dus hopelijk blijft het plantje nog even. Het is een plantje die in de winter door een een glasplaat beschermd moet worden. Maar als je éénmaal bloemen hebt, dan heb je ook wat.

Wie is niet opgegroeid met een Calceolaria in de vensterbank. Inmiddels zie je het plantje nergens meer, maar misschien komt hij weer een keer in de mode. Calceolaria is de Latijnse naam, maar de meeste mensen kennen hem als het pantoffelplantje, maar ik heb hem ook vaak soes horen noemen. Op de vensterbank niet meer te zien, maar wel in de tuin. Een paar jaar terug heb ik er één gekocht en in de tuin gezet. Het eerste jaar bloeide hij goed, maar daarna is de plant achteruit gegaan. Tot mijn verwondering is het plantje er nog steeds, dus vorst kan hij wel verdragen. Dit voorjaar heb ik me een nieuwe aangeschaft om te proberen. Een andere standplaats, dus wie weet.

Het planten van de gekochte plantjes heb ik even uitgesteld, ten eerste is het zondag en ten tweede was er vandaag visite. Nu staan de plantjes in de kas, het is niet zuiver droog en als de doosjes nat worden waar de plantjes in staan, valt de bodem er bij het oppakken van de doosjes uit. Aangezien me dat gister tijdens de tuinbezichtiging ook al overkwam, hoeft dat niet nog een keer.

Soms doe je je uiterste best om het plantjes naar de zin te maken, maar ze hebben het gewoon niet naar de zin. Resultaat, geen plantje meer. Ik heb al vrij veel Saxifraga’s geprobeerd, maar er zijn er al veel gesneuveld. Maar een enkeling heeft het in de tuin naar de zin en beloond je met prachtige bloemen. Zo ook deze prachtige Saxifraga die nu een prachtige bloemstengel heeft. Vanavond, tegen half acht nog even foto’s van een paar plantjes gemaakt. De camera gaf aan dat er eigenlijk te weinig licht was, maar de foto’s zijn aardig gelukt.

Wat kan een plantengek toch genieten van mooie tuinen of planten. Gister was het een drukke dag. Al vroeg kwam een tuinvriendin me halen om naar Morning Glory in Aalsmeer te gaan. Precies weten wat je kopen wilt is belangrijk, maar dan moet je daarna gelijk weggaan. Doe je dat niet, dan kom je met meer plantjes thuis en dat is dus gebeurd. Maar de plantjes zijn direct na thuiskomst in de Hanging Baskets gegaan en zijn op hun plaats gehangen. Dat duurde niet zolang, want er werd een koude nacht voorspeld, dus staan ze nog in het kasje. Daarna de hele middag aan de gezondheid besteedt.

Vandaag met mijn tuinmaat twee prachtige rotstuinen gezien. De ene nog mooier dan de andere, maar allebei met plantjes waarbij je je lippen loopt af te vegen. Je staat er gewoon bij te kwijlen, maar gelukkig waren er ook plantjes te koop. Die moeten begin volgende week maar op hun plek in de tuin gezet worden. Welke plek dat moet worden, ik zou het niet weten. Je neemt er altijd veel te veel mee. Dat komt van dat kwijlen, daar wordt je hebberig van.

De plant van de foto heb ik een jaar of wat geleden gekregen. Wat de naam betreft weet ik niet meer dan dat het een gentiaan is. De gentiaan is er één van de drie, die alledrie nog leven in meer of mindere mate. Gekregen van een lid van G&B die een paar jaar terug haar tuin voor leden van G&B openstelde, in de jaren dat ikzelf de open tuinen regelde. Daar hield je leuke contacten aan over, want nadat de open tuin geweest was, ging ik er nog een keer langs om te vragen of men tevreden was. Dat werden meestal lange gesprekken, waar ik soms liefhebbersplantjes aan over hield.Het eerste contact (bellen) vond ik verschrikkelijk, iemand die je niet kent vragen om de tuin open te stellen. Maar later duurde zowel het kennismakingsgesprek als het gesprek naderhand, erg lang bij sommige mensen. Dat waren net als ik plantenliefhebbers.

Een plantje waar ik nogal gek op ben (al is het de bloem die het doet) heet volgens de plantensteker Bergeranthus sp. Verder staat er dat de plant uit Zuid-Afrika komt. Dat geeft al aan dat de winterhardheid van het plantje klein is. De bloemetjes zijn geel met een enigzins oranje hartje. Het plantje zelf heeft bladeren die op die van een vetplant lijken, maar zijn puntig. Een klein plantje geeft meestal geen massa’s bloemen en dat is met dit plantje niet anders. Maar vaak is het niet de massa die het doet, maar de schoonheid van het bloemetje. De bloemetjes die het plantje geeft zijn erg mooi. Maar er is één woord in mijn stukje wat belangrijk is en dat is de winterhardheid. Wil je meerdere jaren van het plantje genieten, betekent dat je voorzorgsmaatregelen moet nemen. Zorgen dat je op tijd nieuwe stekken maakt en die vorstvrij overwinteren. Dan komt een kasje van pas en die komt bij mij in de zomer al van pas. Ik zorg dat ik in het voorjaar een aantal plantjes heb. Een paar plant ik uit en een paar blijven er de hele zomer in de kas.

Daar waar ik vandaan kom, hebben ze het bij dit type weer altijd over hufterig weer. Dit weer dus, koud,nat en winderig. Het heeft dus niets met een hufter of iets dergelijks te maken. Dit weer maakt dat, zo gauw je naar buiten gaat, weer zo snel als mogelijk weer naar binnen wilt. Daar brandt heerlijk de kachel, al kun je daar niet echt over praten. Ik bedoel natuurlijk de CV. Maar dit weer maakt niet alleen dat je weer snel naar binnen gaat, het maakt ook dat de bloemblaadjes van de Prunussen al overal liggen. Bij het weer van vorige week had dat toch nog wel een paar dagen geduurd, voor de tuin roze kleurde.

Ondanks het feit dat er geen grote gaten door de winter geslagen zijn, zijn er toch planten dood gegaan en/of weggebleven. De blauwe papaver (Meconopsis betonicifolia) die vorig jaar zo mooi bloeide, is helaas niet meer teruggekomen. Wel zijn er nog een paar stekjes van de plant teruggekomen, maar misschien moet ik ze dit jaar ook weer zaaien. Wel heb ik nu ergens gelezen dat je het eerste jaar dat je bloemen hebt, de uitgebloeide bloemen direct moet verwijderen. Dat heb ik niet gedaan, want ik hoopte dat ik zaad kon verzamelen van die ene bloem. Sommige mini Rhododendrons hebben het bijltje er ook bij neergegooid, maar er is vooral huisgehouden in de Delosperma soorten. Daar zijn er veel van bevroren, iets wat ook kwekerij “De Gentiaan” al aangaf in hun nieuwsbrief.

Maar dat geeft ook weer aankoopkansen en verder staat er verschrikkelijk veel in bloei. Ook de verschillende soorten Irissen, waarvan ik er een paar laat zien. Namen noem ik deze keer niet, voor degenen onder u die mij goed kennen, weten welke ik de mooiste vind van de twee soorten. Het ene soort heb ik in een impuls gekocht en dat had ik nooit moeten doen, want de plant stond in bloei toen ik hem kocht. Maar dat is vaak zo, die heeft het in de tuin enorm naar de zin. 

Wat valt er op het moment over de tuin te schrijven, het is voornamelijk genieten geblazen. De Magnolia’s hebben nu hun uitbundige bloei gehad, maar daar komen zoveel andere bloemetjes voor terug. Voor sommige vaste planten is het nog wat vroeg, al staan er daar ook al van in bloei. Als ik het over bloemetjes heb, bedoel ik bloeiende rotsplantjes. Er bloeien er zoveel, dat het teveel is om op te noemen, maar een paar wil ik er laten zien. Het witbloeiende plantje is Primula minima “Alba” en het andere plantje staat in de turven en heet Phylliopsis “Sugar Plum”.

Vanmorgen ben ik heel rustig begonnen met het afknippen van de heide. Dus de meeste heide komt nog aan de beurt om afgeknipt te worden. Niet alle soorten zijn al zover, dat ze afgeknipt moeten worden. Ik wil eerst nieuwe uitlopers zien. Maar dat rustige komt eerder doordat hand nummer twee, niet wil wat ik wil. Al blijkt wel, dat als mijn rechterhand iets doet, de linkerhand wel mee moet doen met de heggeschaar. Maar hij is wel heel snel moe, maar ik zie het maar als een goede oefening. Maar ik was nog nauwelijks begonnen toen er mensen langs kwamen lopen, die het afknippen maar zonde vonden. Het bloeit nog zo mooi vonden ze. Maar als je langer wacht, knip je steeds meer van het nieuwe leven af zei ik en tenslotte geniet ik er al anderhalve maand van. Ik geloof niet dat ze overtuigd waren van mijn woorden.

Gister waren mijn tuinmaat en ik naar Utrecht, naar de rotsplantenverkoopdag. De leden mogen altijd om kwart over negen naar binnen door het zijhek. Als je binnen bent (in de botanische tuin), valt je oog direct op een grote groep planten. Planten die het in het water-moeras enorm naar hun zin hebben. Een spectaculair gezicht, al vind ik die aronskelkachtige plant altijd als iets voor bij een begrafenis. Niet echt mooi dus, al staat de plant in kleinere soort ook hier in de vijver. Soms koop je iets waarvan je niet weet wat het is, maar als de plant het vervolgens prima doet, dan verwijder ik hem niet. Vooral omdat er in de vijver vaak ook planten staan die maar een matig leven lijden.

Heerlijk weertje vandaag, al mogen we de laatste tijd zeker niet mopperen. Van de week heb ik de heide en de muurtjes al gesproeid. Ineens valt je blik op een plantje die in een muur aan het doodgaan is. Elk jaar overvalt je dat wel een keer. Maar dat wilde ik niet zeggen, het was weer om buiten rustig in een stoel door te brengen. En ook in die stoel vallen je dingen op, zoals dat het mussenhotel, na jaren eindelijk in gebruik is. Af en toe vliegt er een mus in en daar doet hij/zij niet lang over. Maar het uitvliegen van de mus is een veel leuker gezicht. Voordat hij/zij uitvliegt hangt ze eerst een tijdje half in het uitvlieggat. Je krijgt het idee dat het beestje halfweg ineens niet verder kan. Prachtig om te zien.

Het gaat zo snel in de tuin dat je heel vaak moet kijken om niets van het nieuwe leven te missen. Er bloeit zoveel in de tuin dat dat niet op te noemen is. Ik was al een aantal dagen niet bij mijn vier troggen geweest die ik vorig jaar aangelegd heb. Twee ervan waren niet goed door de winter gekomen en heb ik weer provisorisch moeten lijmen. Provisorisch omdat je voor dat werk twee goede handen nodig heb en nummer twee, wil nu éénmaal niet wat ik wil. Maar volgens mijn maatje moet ik daar niet zo ontevreden over zijn. Maar dat allemaal terzijde, want gisteravond zag in in twee troggen, schitterende bloemen. Die direct op de foto moesten vond ik, maar er was al te weinig licht. Dus alle foto’s waren wazig, maar vandaag was de herkansing en nu lukte het beter. Gisteravond kwam mijn tuinmaat nog om iets aan de computer te doen. Maar hoe gaat dat als je zo’n trots gevoel van binnen hebt. U raadt het al, er moest geshowd worden. Het wit boemetje is van een Trillium ovatum volgens de plantensteker. Het andere plantje heb ik al verscheidene malen geprobeerd, maar mislukte steeds. Maar nu in de turf schijnt Soldanella montana het naar zijn zin te hebben.

De planten proberen hun achterstand in te halen en alles ontwikkelt zich met grote snelheid. Het is moeilijk te achterhalen wat ik deze dagen allemaal voor klusjes in de tuin heb uitgevoerd. Het zijn veel kleine klusjes geweest denk ik. Maar het blijkt dat het springzaad en tuintjesgras maken dat je zeer alert bezig moet zijn.Het is maar goed dat je behalve dat gedoe van het onkruid ook je ogen moet gebruiken om alle bloei in de tuin bij te houden. Het is bijna niet bij te houden, elke dag zie je weer nieuwe mooie bloemen in de tuin. Het is op het moment genieten geblazen, al neem ik aan dat het genieten nog lange tijd doorgaat. We zijn tenslotte nog maar aan het begin van alle moois. Vandaag nog foto’s gemaakt van een mooie Primula in een kleine trog. Voor de naam houd ik me maar aan de plantensteker vast en hopelijk is die correct, maar wel lang. Primula allionii v. hirsuta “Mrs. Peggy Wilson”, staat er op de plantensteker. Of dat waar is weet ik niet, wat wel waar is, is dat het een erg mooie Primula is.

Vanmorgen heb ik twee kamerplanten gescheurd en nu staan er weer jonge planten in de pot. De eerste plant die gescheurd is, is een Spatiphyllumsoort. Daarvan heb ik een jong stuk afgestoken en dat weer in een pot gezet. Hoe de andere plant heet weet is niet, maar hij wordt de Poolse varen genoemd. Hij is via mijn nicht hier in huis belandt, maar komt oorspronkelijk van een Poolse mevrouw, die met een Duitse vriend van mijn nicht getrouwd is. Dat om het makkelijk te maken. De Poolse plant is dus een varen en wat voor varen. Hij staat hier in op een vrij donkere plek in de kamer en doet het voortreffelijk. In de kamer staan nu vier potten met jonge stukken varen. Eens kijken welke het zo direct het beste gaat doen. Gister ook al een kolosaal grote Hoya vervangen door een jonger exemplaar. Die hing in wat ik altijd nog een papbak noem. De koeien die vetgemest werden, kregen daar een pap in van meel en pulp. De oude plant heb ik eerst gesloopt, anders kreeg ik het geheel niet heelhuids naar beneden. De plant kapot, ach dat ging toch al gebeuren, maar ik wilde er zelf heel bij blijven.

Vanmiddag toch nog even geprobeerd om een goede foto van een plantje te maken. Van de week lukte het me niet om er een mooie foto van te maken. Vanmiddag wel. Hoe het plantje precies heet weet ik niet, maar ik denk dat het een soort Draba is. De foto heeft dus niets met het voorgaande stukje te maken.

De vogels zijn druk bezig met het verzamelen van nestmateriaal. De merels en mussen zitten overal aan te trekken en het is een prachtig gezicht om ze bezig te zien. Wat ik niet leuk vind is dat de merels overal zitten te wroeten op zoek naar eten. Vooral de Sedums hebben daar van te lijden. Maar elke morgen kan ik de bezem wel ter hand nemen om alle rotzooi van de paden af te vegen. Maar dat alles kan me niet over de rooie krijgen. Wat me wel over de rooie kan krijgen is het feit dat de mussen de jonge knoppen van de Acers opvreten. Ik weet niet hoeveel zaad ze van de winter opgegeten hebben, dus laat ze van de Acers afblijven. Zo krijg ik stank voor dank.

Vanmorgen zijn mijn tuinmaat en ik op kwekerijbezoek geweest. Naar de rotsplantenkwekerij ‘de Gentiaan’ in Wijthmen. Heerlijk om daar weer eens rond te lopen, maar ook om mooie planten te zien. Die kun je dan niet laten staan en dus zijn er een aantal planten mee naar huis gegaan. Maar je komt dan ook tot het besef dan tegels die in de lengte tussen de planten liggen, smaller zijn dan als ze in de breedte tussen de planten liggen. Maar het is allemaal (zonder stok) goed gegaan. Maar het is niet enkel plantjes kijken, de koffie en het gesprek waren net zo goed. Fijn om weer eens bij te praten. Waar de plantjes moeten staan is me nog duister, maar om ze daar te laten staan is nog moeilijker. Sommige plantjes staan al mooi in bloei, andere plantjes zijn op proef. Ik zou niet weten hoe ze er in volwassenheid uitzien. Zijn er nu plantjes door de vorst verdwenen, het kan zijn dat er plantjes uitgespit worden omdat ik ze niet mooi vind, maar ook dat er plantjes verdwijnen omdat ik ze op de verkeerde plek gezet heb.

Gister de grote pollen Hosta sieboldiana gescheurd. De dag ervoor had ik de pollen al gelicht, om nog wat afval in de containers te kunnen doen, voor ze aan de weg moesten. Eigenlijk ben je vaak een paar jaar te laat met het scheuren van de planten. De randen van de planten zitten vol goede ‘neuzen’, maar het grote binnenste van de planten is dood. Maar ook dit is een klusje waar ik tegenop zie. Maar als het goed is ben ik nu jaren van de Hosta sieboldiana af, maar de andere soorten komen er ook een keer aan. Nu staan er weer een aantal jonge planten met een aantal ‘neuzen’ in de grond. Een grond die bemest en gespit is en het tekort aan grond, aangevuld is met grond uit een zak.

De hele tuin geurt van de bloemen van de verschillende Daphne’s. De Magnolia stellata laat de beschermende blaadjes om zijn bloemen vallen, dus de bloei is in aantocht. Dat dit snel kan gaan, bleek bij het exemplaar in de tuin van mijn tuinmaat. Afgelopen zaterdag vielen daar ook de schutblaadjes om de bloemen weg en maandag stond het boompje in volle bloei. Vanmiddag met wisselend resultaat geprobeerd om bloemetjes op de foto te zetten. Het blijft soms moeilijk om mooie macrofoto’s te maken. Je wilt graag de hele foto scherp hebben, maar dat valt soms niet mee.  

Vandaag, af en toe een schraal zonnetje, maar de bewolking overheerst. De temperatuur is duidelijk lager dan gister en op eens is het weer lekker warm om een jas aan te hebben. Gister heb ik de noppenfolie van de kas vervangen en vanmorgen hebben we de oude folie in de container voor het plastic gedaan. Het is ongelofelijk hoeveel plastic een klein gezin per week verzameld. Daar kom je pas achter wanneer je het plastic gaat scheiden. Wat is er eigenlijk niet in plastic verpakt. Het is niet alleen het spul wat je in de winkel koopt, maar ook alle tijdschriften en de reclame die in de brievenbus vallen zijn in folie verpakt.

Ik zou niet weten over welke plant ik zou moeten schrijven. Er staan zoveel mooie planten in bloei, dat je niet weet waar je het eerst of het laatst moet kijken. Ik noem er maar een aantal. De Daphne’s bloeien volop, net als Primula’s, Cyclamen, Hepatica’s, Saxifraga’s, Erytronium’s en ik zal er vast wel een stel vergeten zijn. Dan de bolletjes nog. De winterakonieten en sneeuwklokjes zijn uitgebloeid, net als sommige Irissen, maar de Narcissen bloeien, net als de blauwe druifjes, de Scilla’s en de Hyacinten.

Het was vandaag minder zonnig dan gister, dus niet buiten gezeten te zonnen. Gister heb ik de vlijtige liesjes verspeend en in de Hanging Baskets gedaan. De plantjes waren ruim voldoende voor twee Baskets en ik wilde eerst nog een derde Basket vullen. Uiteindelijk de laatste plantjes, bij de andere twee Baskets in gedaan. Beide Baskets hangen nu in de kas en daar zullen ze nog minstens een maand moeten blijven. Ook het terras is weer netjes voor een heel zomerseizoen, nu de rest van de paden e.d. nog. Nu bezig geweest met de voegenborstel en ondanks dat de zon niet zo zijn best deed om er door te komen, was dit werk warm zat. Rot werk, wat nu eenmaal gebeuren moet en het knapt altijd enorm op. Alle mos is nu uit de voegen verdwenen waar ik geweest ben en daardoor gaat het een stuk sneller met de hogedrukspuit. Vanuit een ver verleden, toen we nog eenjarigen aan de man probeerden te brengen, weet ik dat als je voor langere tijd een stuk plastic folie op het terras legt, geen mosvorming hebt. Maar aan de ene kant maak je het je makkelijk, aan de andere kant maak je het je moeilijk. De hele winter moet je over een stuk plastic naar de kas lopen en het moet ook nog netjes blijven liggen. Dus maar met de voegenborstel aan de gang. Uitkijken voor blaren in de hand, dus op tijd ophouden. 

Vandaag zowel de stoute schoenen, als het waadpak aangetrokken. Eerst heb ik met veel moeite de twee waterlelies in de achtervijver op het droge gebracht. Ondanks dat ik beide bakken vorig jaar losgetrokken had van de bodem, zaten er enorm veel wortels en dus grond aan de bakken. De bakken met veel moeite leeggemaakt en goede stekken genomen. Daarna de bakken gedeeltelijk weer met grond gevuld en de stekken in de bakken geplaatst. Zoals elke keer wanneer ik dit doe, zorg ik ook dat er een touwtje om de stekken zit. Ik ben altijd bang dat die losse stekken gaan drijven omdat ze nog geen houvast hebben. De nieuwe grond afgestrooid met grind, om te zorgen dat de droge grond niet gaat drijven als ik de bakken weer in de vijver zet. Omdat de eerste twee waterlelies erg zwaar waren, heb ik mijn tuinmaat om hulp gevraagd voor de volgende twee in de voorvijver. Tenslotte is die vijver nogal wat dieper en is het erg moeilijk om die volle bakken op de brug te krijgen. Een tijd afgesproken waarop hij zou komen helpen, maar ik kon het niet nalaten om het even te proberen. Nummer één (een rode waterlelie) was er zomaar uit, maar die heb ik even later gelijk weer laten zakken. Hij was bijna niets gegroeid. De tweede waterlelie was iets moeilijker, maar ik kreeg het toch alleen voor elkaar. Dus kwam mijn tuinmaat voor niets naar me toe. Deze waterlelie was wel degelijk gegroeid, dus daar is een mooie stek terug geplaatst. De restanten moeten nog opgeruimd worden, maar die moeten eerst maar eens drogen. Als dat nat in de container komt, denk ik dat het gewicht teveel wordt voor de vuilniswagen. Dan blijven ze vol staan.

De Crocussen staan spectaculair te bloeien, maar toch bekruipt me af en toe een gevoel dat niet te duiden is. Gedeeltelijk althans, want ik weet wel degelijk dat Crocus tommassinianus me boven het hoofd aan het groeien is. De andere soorten doen het goed, maar breiden zich niet uit. Crocus tommassinianus wel, die zaait zich uit. Wat eerst prachtig was, want wie wil geen uitbreiding van zo’n mooie Crocus, is nu al niet meer zo mooi. Ik ben bang dat de hele tuin straks vergeven is van de Crocus tommassinianus. Of ik moet straks, net als bij de winterakonieten, het zaad verwijderen.

De temperatuur begint al lekker op te lopen, dus zou je menen dat de lente nabij is. Maar aangezien we vandaag 16 maart schrijven, kunnen we nog wel wat verwachten. Maar zo’n heerlijk zonnetje doet de mens ontdooien. Dus aan het werk in de tuin. De bovenste bedekking van noppenfolie in de kas heb ik verwijderd en vandaag heb ik voor het eerst een raam een stukje open gezet. In huis staan nog een aantal uitgebloeide Cyclamen en die moeten de kas in om af te sterven, maar het is me nog te vroeg om ze naar de kas te verhuizen. Voor wie geduld heeft, weet dat het een goede zaak is om te wachten. Voor wie geen geduld heeft, weet dat het een moeilijke zaak is om te wachten. Volgens mij is geduld niet aan te leren, anders zou ik het nu moeten hebben. De kalk ligt op de plaatsen waar de vaste planten staan. Bloedmeel ligt op de struiken die groener mogen zijn dan ze nu zijn. Straks nog een andere bemesting op de tuin, maar dat moet ik nog steeds kopen. Het lijkt me toe dat ook de heide een gevoelige tik van de winter gehad heeft. Zo te zien krijg ik veel minder bloei. De bloemen nu afknippen lijkt me voorbarig, maar ik denk dat van een deel van de heideplanten, de bloemen afgestorven zijn.

Zodra het zonnetje te voorschijn komt is het aangenaam in de tuin. Is er geen zon, dan is het nog verre van aangenaam in de tuin. Maar ook achter glas is het duidelijk dat de lente niet meer tegen te houden is. De bollen bloeien volop, zowel binnen als buiten. Heerlijk om zo’n pot vol Hyacinten in huis te hebben en de geur op te snuiven. Maar we hebben vanmorgen ook nog twee mooie grote Azalea’s gekocht voor in huis, één van mijn favoriete planten. We kregen het advies om één van deze Azalea’s, na de bloei in de tuin te zetten. Dat heb ik de laatste twee jaar al geprobeerd vertelde ik de koopman, maar na deze winter zit er in al die Azalea’s geen leven meer. Niet elke winter is zoals deze winter werd me verteld, probeer het nog maar een keer.

De tuin is weer gereed om aan een nieuw seizoen te beginnen. Netjes is de tuin niet te noemen, want tussen en op de vaste planten liggen nog volop bladeren, maar verder is alles kaal. Geen gezicht nu al dat blad, maar zo gauw de planten gaan groeien zie je er geen barst meer van. De mensen blijven weer staan kijken, naar al die mooi bloeiende winterakonieten. Het is vreemd, maar een paar huizen verderop, weigeren ze de groeien. Er is genoeg zaad uitgestrooid, maar geen plantjes.

Tijdens de laatste lezing werd ons verteld dat koemest weinig aan de grond toevoegd, maar ik heb het toch maar weer over de tuin uitgestrooid. Koemestkorrels wel te verstaan, dat is makkelijker dan met een kar koemest aanvoeren. Over sommige struiken ligt bloedmeel voor een mooie groene kleur, de andere meststoffen moeten nog even wachten. Die moeten nog gekocht worden.

De rotstuin ligt er picobello bij, de glasplaatjes zijn van sommige plantjes afgehaald. Nu afwachten of alle plantjes nog leven. Van sommige weet je dat wel, omdat die bovengronds blijven. Andere plantjes zijn maar een korte tijd boven de grond en dan ben je pas gerust als je weer leven ziet.

Het grootste deel van de vaste planten is opgeknapt en klaar voor een nieuw seizoen. De rozen zijn gesnoeid, al vinden sommige mensen dat aan de vroege kant. Maar als je zolang binnen gezeten hebt, ben je niet meer te houden en wil je gewoon buiten in de tuin bezig zijn. Vandaag kwam ik te laat tot het besef dat het mooi weer was om de rozen met een anti-schimmel middel te behandelen. Hopelijk is het morgen ook van dat droge zonnige weer, zodat ik de rozen dan kan behandelen. Sterroetdauw is er niet helemaal mee te voorkomen, maar komt in ieder geval later in het seizoen. Tijdens lezingen hoor je wel dat de plaats van de roos dan niet goed is, maar wat als de roos er al meer dan tien jaar staat. Rooien kan dan wel een optie lijken, maar wat moet er dan komen te staan? Diverse Clematissen hebben er al het loodje gelegd en hierna weer een roos schijnt ook niet goed te zijn. Of je moet de grond diep weghalen en een nieuwe roos in schone grond planten. Daar zie ik tegenop, een deel van het pad zakt weg en moet opnieuw gelegd worden. En wordt de plaats er beter van. Ik betwijfel het, een hele warme zuidmuur en bij de muur erge droge grond. In ieder geval doen de Sedums het erg goed onder de roos en tegen de muur.

Het weer is nu nog niet echt voorjaarsachtig, maar we zijn van de sneeuw af en het ijs in de vijvers verminderd snel. Je kunt nu af en toe weer de vissen zien zwemmen. Maar voorjaar of geen voorjaar, de bolletjes wensen niet langer te wachten. De winterakonieten bruisen de grond uit, overal barst het van de gele knoppen. Vanmorgen zag ik dat de Crocussen bloeien en ook de sneeuwklokjes tonen hun witte bloemen. Bij sommige mensen zie je dat de sneeuwklokjes al verder zijn, maar dat zal wel een vroeger soort zijn. De sneeuwklokjes die bij ons in de tuin staan, komen uit het bleekveld van mijn moeder. Welke varieteit, ik zou het niet weten, maar ik heb geen behoefte om andere te kopen voor veel geld. Ze zijn me mooi genoeg, maar eigenlijk zou ik de pollen moeten delen, maar waar zou ik al die sneeuwklokjes kwijt moeten. Maar al met al begint het tijd en leuk te worden om de tuin in te gaan.

Het is voor mensen die niet met het tuinvirus besmet zijn, moeilijk voor te stellen dat je nu de tuin in wilt om wat te doen. Eindelijk de sneeuw weg, dus vandaag, ondanks de regen naar buiten. Naar buiten om het oude blad van planten af te knippen waarvoor de tijd dringt, of blad  weg te knippen van planten waarvan je de rommel spuugzat bent. Het oude blad heb ik vandaag van alle Epimediums weg geknipt en voor sommige soorten was het de hoogste tijd. Ook zijn van de Hepatica soorten de bladeren verwijderd. Maar wat erg opknapte was dat het blad van de lampepoetser bij de vijver, nu weggeknipt is. Daar ergerde ik me de laatste tijd erg aan, maar door de laag ijs in de vijver hoefde je er niet aan te beginnen. Nu met de dooi ligt er nog steeds ijs in de vijver, maar je kon het gras er goed uittrekken. Tussentijds werd er wel geroepen dat ik binnen moest komen omdat het regende, maar als je eenmaal lekker bezig bent is het zonde om te stoppen. Voordat je naar buiten gaat, weet je wat je wil doen. En tenslotte liggen er nog wel droge kleren in de kast.